Ψέμα

Ψέμα είναι μια πρόταση που λέγεται από κάποιον με σκοπό να πείσει το κοινό του ότι είναι αληθής, ενώ ο ίδιος συνειδητά γνωρίζει (ή πιστεύει) ότι η πρόταση είναι αναληθής. (Εάν ο ίδιος ο υποστηρικτής της πρότασης την πιστεύει για αληθή ενώ δεν είναι, έχουμε να κάνουμε με πλάνη και όχι με ψέμα).

• Στην καθημερινή ζωή η έννοια του ψέματος συνδέεται με την πρόθεση της εξαπάτησης. Ωστόσο αυτή είναι μόνο μια κατηγορία ψεμάτων. Δηλαδή, ένας άνθρωπος λέει ένα ψέμα όταν προσπαθεί να πείσει κάποιον ότι αυτό που λέει είναι αλήθεια ενώ ο ίδιος έχει αμφιβολίες προς την αλήθεια της πρότασης ή γνωρίζει όντως ότι είναι αναληθής. Μια πρόταση μπορεί να εξεταστεί ως προς την αλήθεια της και να αποδειχτεί ψευδής ή αληθής. Δεν είναι όμως απαραίτητο να αποδειχτεί κάτι ψευδές ώστε να χαρακτηριστεί ως ψέμα. Μια αληθινή πρόταση μπορεί τελικά να χαρακτηριστεί ψέμα όταν αυτός που την λέει έχει αμφιβολίες. Παράδειγμα: Όταν κάποιος λέει "Ο ουρανός είναι γαλάζιος", παρότι γνωρίζουμε τώρα ότι είναι γαλάζιος και μπορούμε να το εξηγήσουμε, όταν αυτός ο άνθρωπος αγνοεί ή έχει αμφιβολία ότι είναι γαλάζιος τότε αυτή η αντικειμενική αλήθεια τελικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως ψέμα.

• Ακόμα και αν δεν έχει καμία αμφιβολία για κάποια πρόταση, η εξέταση της πρότασης και η αδυναμία να αποδειχτεί αληθής τότε καθιστούν την πρόταση ως ψέμα. Παράδειγμα: Όταν κάποιος λέει ότι έχει μέσα στο δωμάτιο του έναν αόρατο ροζ ρινόκερο που κανείς δεν μπορεί να αγγίξει ή να νιώσει με οποιονδήποτε τρόπο και είναι 100% σίγουρος ότι υπάρχει, επειδή αδυνατούμε με τα μέσα που διαθέτουμε να επαληθεύσουμε αυτή τη πρόταση τότε χαρακτηρίζεται ως ψέμα.

• Μια ακόμα υποκατηγορία ψέματος εμφανίζεται όταν κάποιος εσκεμμένα δεν δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα με σκοπό ή την ελπίδα το κοινό του να πιστέψει αυτό που ο ίδιος θέλει. Παράδειγμα: Όταν ένας δημοσιογράφος ρωτάει έναν πολιτικό να διευκρινήσει κάποιες πτυχές σε ένα θέμα και ο πολιτικός εσκεμμένα αποφεύγει την απάντηση με σκοπό ο δημοσιογράφος να νομίζει ό,τι θέλει τότε η αρχική θέση του πολιτικού στο θέμα μπορεί να χαρακτηριστεί ψέμα.

• Τα 'λευκά' ψέματα είναι μια υποκατηγορία που φαινομενικά δεν έχουν κανέναν αρνητικό αντίκτυπο. Είναι μικρά ψέματα που κάποιος μπορεί να πει, στη πλειοψηφία για να αποφύγει μια άβολη ή άχαρη κατάσταση. Παράδειγμα: Όταν ένα παιδί δεν έχει φάει για μεσημέρι και η μητέρα του το ρωτάει αν έχει φάει και απαντάει "Ναι, έχω φάει" με σκοπό να βγει να παίξει. Τα λευκά ψέματα στην πραγματικότητα απέχουν πολύ λίγο από τα ψέματα. Η γνώση ότι κάποιος λέει τέτοιου είδους ψέματα τελικά δημιουργεί την ίδια έλλειψη εμπιστοσύνης από το κοινωνικό σύνολο.

• Στο μικρό δοκίμιο On Bullshit o Χάρυ Φράνκφουρτ διαφοροποιεί την έννοια του ψέματος από αυτή του bullshitting, ελληνιστί 'μαλακίες'. Σύμφωνα με τον Χάρυ Φράνκφουρτ λοιπόν, όποιος λέει ψέματα έχει στο μυαλό του πάντα την έννοια της αλήθειας. Αντιθέτως ο bullshitter δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την αλήθεια και μπορεί να πει κάποια πρόταση μόνο και μόνο για να δώσει μια εντύπωση της πραγματικότητας - μπορεί να είναι αληθής ή ψευδής βέβαια. Παράδειγμα: Όταν κάποιος, έπειτα από πίεση σε ένα θέμα που δεν τον ενδιαφέρει καθόλου και δεν πρόκειται να ασχοληθεί, λέει μια άποψη για ένα θέμα μόνο για να ευχαριστήσει τον συνομιλητή του ώστε να σταματήσει να τον πιέζει..

Τα συμπεράσματα δικά σας..!!

Πατατοσαλάτα.

Υλικά
1 κιλό μικρές πατάτες
1 φλ. τσαγιού μαγιονέζα
4 κ.σ. κρέμα γάλακτος
3 κ.σ. ελαιόλαδο
3 κ.σ. μαϊντανό ψιλοκομμένο
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κ.σ. μουστάρδα
1 κ.γ. κάππαρη
αλάτι, πιπέρι φρεσκοτριμμένο

Εκτέλεση
Πλένουμε τις πατάτες με τη φλούδα τους και τις βράζουμε για 30-35′ μέχρι να μαλακώσουν. Τις στραγγίζουμε, τις καθαρίζουμε, τις κόβουμε σε κομμάτια και τις βάζουμε σε σαλατιέρα. Ρίχνουμε μέσα το κρεμμύδι και την κάππαρη (στραγγισμένη). Χτυπάμε τη μαγιονέζα με τη μουστάρδα, την κρέμα γάλακτος και το λάδι, μέχρι να ομογενοποιηθούν. Αλατοπιπερώνουμε τις πατάτες και τις περιχύνουμε ενώ είναι ζεστές ακόμα με την κρύα σάλτσα. Ανακατεύουμε απαλά, πασπαλίζουμε με μαϊντανό και σερβίρουμε.

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Πρέπει να φύγω είπες

Και ξαφνικά ο χρόνος σταμάτησε.

Ένας διάφανος πάγος απλώθηκε στην χλιαρή νύχτα.

Το φεγγάρι δεν ήξερε αν έπρεπε να συνεχίσει

τον δρόμο για τη θάλασσα.

Τα αστέρια σταμάτησαν να λαμπυρίζουν,

το φως τους έμεινε παγωμένο, ακίνητο.

Ένα χαμόγελο που δεν πρόφτασε να κρυφτεί,

τριγύριζε αμήχανο

ανάμεσα μας.

Οι φωνές των περαστικών

ακούγονταν πια από πολύ μακριά.

Είχες ήδη φύγει,

όταν ακούμπησες με αμηχανία

τα δάχτυλα στο τραπέζι.

Ποιο τραπέζι; ποιο χέρι;

Ποιο το πριν και ποιο το μετά;

Ερωτήσεις αιωρήθηκαν στον υγρό αέρα.

Δεν περίμενα απάντηση

και συνέχισα να σου μιλώ,

ενώ ταξίδευες μόνη μέσα στη νύχτα.

Πόσο γρήγορα περνούν οι στιγμές, σκέφτηκα.

Και τώρα γιατί είσαι πάλι εδώ

ενώ έχεις φύγει πια από ώρα;

Αναστράφηκε για λίγο ο χρόνος.

Τα ερωτηματικά

πολλαπλασιάστηκαν.

Ποια η έννοια του τώρα,

είχες αναρωτηθεί κάποτε

Οι στιγμές που ζούμε είναι τομές,

με λεπτό μαχαίρι,

στο χωροχρονικό συνεχές,

σου είχα πει.

Όμως ποιος κρατάει το μαχαίρι;

Και γιατί μερικές φορές

οι τομές πονούν αφόρητα;

Όταν ξανακοίταξα την θάλασσα

το φεγγάρι είχε στρώσει τον δρόμο

περιμένοντας τους οδοιπόρους του.

Χιλιάδες αστέρια λαμπύριζαν,

αλλά ο Δίας κοιτούσε ακόμη παγωμένος,

ακίνητος.

Η νύχτα ίσως είχε πια τελειώσει.

Ίσως όμως και μόλις τώρα να άρχιζε.

Ενα Ποίημα από τη συλλογή "ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΧΕΣ"

Ιστορικά συμπεράσματα..

1) Ο Πιθάρο ήταν ένας Ισπανός τυχοδιώκτης-κακοποιός που εκδιωκόμενος από την Ισπανία λίγο μετά την ανακάλυψη της αμερικανικής ηπείρου κατέφυγε στον Παναμά το 1530. Εκεί οργάνωσε μια εκστρατεία με 180 άντρες. Πήγαν στο σημερινό Περού της Λατινικής Αμερικής και κατέκτησαν τους Ίνκας, έναν λαό 20 εκατομμυρίων με πολιτισμό εφάμιλλο σε πολλά σημεία του Ευρωπαϊκού της εποχής εκείνης. Η πρωτεύουσα τους μπορούσε να ξεπεράσει το Παρίσι και το Λονδίνο της εποχής σε αρχιτεκτονική και τέχνες. Και όμως αιχμαλώτισε τον αυτοκράτορα τους με αιφνιδιαστική ενέργεια, καταλήστεψε το χρυσάφι και το ασήμι των Ίνκας ως λύτρα, μετά αντί να τον ελευθερώσει τον σκότωσε και έτσι διέσπασε την ενότητα τους, όρισε δικούς του αυτοκράτορες, , έφερε ενισχύσεις άλλων 150 αντρών. Οι ιοί και οι ασθένειες θέρισαν τους γηγενείς πληθυσμούς με ρυθμούς ασύλληπτους για την εποχή μας (σε μερικούς μήνες πολλά εκατομμύρια ανθρώπους). Έτσι, τελικά ένας άξεστος, κακοποιός που δεν είχε στον ήλιο μοίρα ούτε στην Ισπανία εκείνης της εποχής κατάφερε με 180 άντρες (+150 ενισχύσεις αργότερα) να κατακτήσει και να αφανίσει έναν θαυμαστό λαό πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων.

2) Οι Ιάπωνες στο Β' παγκόσμιο πόλεμο αφού είχαν περιοριστεί στην Ιαπωνία υποχωρώντας συνεχώς από τις θέσεις τους στον Ειρηνικό και έχοντας κατατροπωθεί από τις ΗΠΑ απέρριψαν την παράδοση ή την ανακωχή. Ο αυτοκράτοράς τους έβγαζε λόγους για ακόμη μεγαλύτερες θυσίες από τον Ιαπωνικό λαό. Οι αμερικάνοι πριν ρίξουν τις ατομικές βόμβες είχαν κυριολεκτικά ισοπεδώσει το Τόκιο και άλλα σημαντικά αστικά κέντρα. Τα μεγάλα Β52 πετούσαν νύχτα και έριχναν χιλιάδες μικρά εμπρηστικά βομβίδια. Οι Ιάπωνες δεν είχαν την αντιαεροπορική τεχνογνωσία των Γερμανών συμμάχων τους και τα περισσότερα σπίτια και κτήρια ήταν ξύλινα. Πέθαναν περισσότεροι πολίτες σε αυτό το ολοκαύτωμα από ότι με τις δύο πυρηνικές βόμβες. Ακόμη και τότε ο αυτοκράτορας δήλωνε ότι για να νικήσουν οι αμερικάνοι θα πρέπει να σκοτώσουν και τον τελευταίο ζωντανό Ιάπωνα και δεν συζητούσε καν για παράδοση. Τότε οι αμερικάνοι έριξαν τις πυρηνικές βόμβες. Ακόμη και τότε ο Ιάπωνας αυτοκράτορας έκανε διαπραγματεύσεις και δεν δέχτηκε αμέσως την άνευ όρων παράδοση. Τελικά κατάφερε να μείνει στο θρόνο του (με άλλο πολιτικό σύστημα και τον έλεγχο των ΗΠΑ) παραδίνοντας την Ιαπωνία.

3) Ο Χίτλερ προσπαθώντας να κατακτήσει τη Ρωσία έχασε 700,000 στρατιώτες και βέβαια τον πόλεμο. Οι ανώτεροι επιτελείς του έλεγαν ότι από ένα σημείο και μετά θα έπρεπε να υποχωρήσει γιατί οι απώλειες θα ήταν δυσβάσταχτες, αυτός όμως επέμεινε με φανατισμό και παθολογική μανία. Ήταν κοντά στην παραγωγή πυρηνικών όπλων και στην εκτόξευση πυραύλων. Παρόλα αυτά δεν ήθελε να ακούσει για υποχώρηση, ούτε καν προσωρινή, ούτε όταν οι δυνάμεις του περικυκλώθηκαν, ούτε όταν δεν μπορούσε να ανεφοδιάσει με τρόφιμα τους στρατιώτες του. Τελικά από τις 700,000 Γερμανούς στρατιώτες επέζησαν μόλις 10,000 περίπου και χάθηκε (ευτυχώς) ο πόλεμος γι’ αυτούς. Μετά τη λήξη του πολέμου οι ΗΠΑ και Ρωσία απασχόλησαν τους καλύτερους επιστήμονες των Ναζί και πολύ σύντομα ανακάλυψαν την πυρηνική βόμβα και τα αεριωθούμενα αεροπλάνα. Ο αρχηγός της αποστολής του ανθρώπου στη Σελήνη της ΝΑΣΑ ήταν ο καλύτερος στο αντικείμενο του (πυραυλικά συστήματα) επιστήμονας των Ναζί ο οποίος πήρε χάρη και ανέλαβε την αποστολή με την οποία ο άνθρωπος πάτησε στη σελήνη.

Βακτήρια «τρώνε» μάρμαρα και πέτρες αρχαίων μνημείων

The New York Times

Στο Ανγκόρ Βατ, τα πόδια των πέτρινων χορευτών θρυμματίζονται επειδή ο ινδουιστικός ναός «φιλοξενεί» αποικίες κυανοβακτηρίων που μαυρίζουν τις πέτρες, αυξάνουν την ποσότητα του απορροφούμενου νερού και τη πρόσληψη θερμότητας όταν ο Ηλιος ξεπροβάλλει.
Αποτέλεσμα, εξηγεί ο Τόμας Βάρσεϊντ, γεωμικροβιολόγος, είναι η δημιουργία ενός διαρκούς κύκλου διαστολής και συστολής που κατακερματίζει την πρόσοψη του ναού και διαλύει την εσωτερική του δομή.

Σε διάφορα σημεία της Γης, από τα νησιά του Πάσχα μέχρι τον Παρθενώνα, μικροσκοπικοί οργανισμοί επιταχύνουν την καταστροφή ιστορικών μνημείων. Επιστήμονες και συντηρητές μόλις σήμερα κατανοούν τον ρόλο που διαδραματίζουν κάποια βακτήρια και μύκητες στη
ν καταστροφή των μνημείων και αναζητούν τρόπους για να τη σταματήσουν. Ο ερευνητής του Ινστιτούτου Συντήρησης Γκέτι, Ερικ Ντον, επισημαίνει ότι επιβαρυντικό ρόλο διαδραματίζει και η ρύπανση της ατμόσφαιρας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ιδιαίτερο πρόβλημα αντιμετωπίζει η Ακρόπολη των Αθηνών, ο Παρθενώνας και ο Ναός της Απτέρου Νίκης, όπως υπογραμμίζει η κυρία Σοφία Παπίδα, συντηρήτρια στην Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης. «Τα βακτήρια διαπερνούν τις φλέβες του μαρμάρου, απορροφούν ύδατα, διαστέλλονται κατακερματίζοντας τις προσόψεις των μνημείων και τους πυλώνες τους», εξηγεί η κυρία Παπίδα.
Επίσης, οι μικροοργανισμοί καταστρέφουν τις προσπάθειες συντήρησης των μνημείων. Τα μάρμαρα της Ακρόπολης θρυμματίζονται σε χιλιάδες κομμάτια και οι επιστήμονες αναγκάζονται να απομακρύνουν πρώτα τα βακτήρια για να συνεχίσουν τις εργασίες τους.

Σήμερα, νέες γενετικές τεχνικές επιτρέπουν στους επιστήμονες να αναγνωρίζουν τα βακτήρια, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως μπορούν να αντιστρέψουν την καταστροφή που αυτά προκαλούν.

«Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ανάλυση του DNA για να αναγνωρίσουμε τον τύπο των βακτηρίων σε κάποιο μνημείο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξέρουμε τι προκαλεί τη ζημία» λέει ο Ρόμπερτ Κέσλερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Συντήρησης του Σμιθσόνιαν. «Σε πολλές περιπτώσεις, οι προσπάθειες συντήρησης είναι το πρόβλημα. Τα βιοδιασπώμενα πολυμερή που χρησιμοποιούνται για τη σταθεροποίηση των λίθων στα μνημεία των Μάγιας στο Μεξικό δημιούργησαν ιδανικές συνθήκες ώστε να προκαλέσουν φθορές οι μικροοργανισμοί.

Στην Ακρόπολη, ερευνητές του πανεπιστημίου Αθηνών συνεργάζονται με την κ. Παπίδα στη δοκιμή μιας αμμωνιούχου ένωσης που θα βοηθήσει στις εργασίες συντήρησης.
Μία άλλη λύση στην καταπολέμηση των βακτηρίων είναι ο θάνατός τους εξ ασιτίας.
Ηδη έχει δοκιμαστεί επιτυχώς σε κάποιους μύκητες σε αφρικανικά ευρήματα, τα οποία είχαν αποθηκευθεί στη Νέα Ορλεάνη όταν χτύπησε ο τυφώνας Κατρίνα.
Τέλος, ακόμα πιο εύκολη μέθοδος είναι η καταπολέμησή τους με στέρηση των πηγών ύδατος που βοηθούν στη θρέψη και αναπαραγωγή τους.

Πηγή : Kathimerini news

Κίνδυνος για την υγεία οι εκτυπωτές λέιζερ

Ο εκτυπωτής λέιζερ που βρίσκεται στο γραφείο δίπλα σου ίσως σε κάνει άρρωστο!

Σχεδόν το ένα-τρίτο των δημοφιλών εκτυπωτών λέιζερ εκπέμπουν μεγάλες ποσότητες μικροσκοπικών σωματιδίων που ενδεχομένως να οδηγήσουν σε καρδιο-αγγειακά προβλήματα, αποκαλύπτει έρευνα στην Αυστραλία.

Η επικεφαλής της έρευνας, Lidia Morawska, από το Διεθνές Εργαστήριο Ατμοσφαιρικής Ποιότητας και Υγείας του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Queensland, ανακάλυψε ότι επιβλαβή μικροσκοπικά σωματίδια σχηματίζονται όταν το μελάνι συγχωνεύεται με το χαρτί.

Η Καθηγήτρια Morawska είπε ότι τα μικροσκοπικά σωματίδια, τα οποία έχουν το ίδιο μέγεθος με τα σωματίδια του καπνού και των εκπομπών καυσαερίων, ενδεχομένως να είναι εξαιρετικά επικίνδυνα.

«Αυτά τα σωματίδια κατακάθονται πολύ βαθιά στο ανθρώπινο αναπνευστικό σύστημα και δύνανται να προκαλέσουν ερεθισμό που ίσως οδηγήσει σε καρδιο-αγγειακά προβλήματα,» αναφέρει η ίδια.

«Εξαρτάται από τις συγκεντρώσεις.»

Η Καθηγήτρια Morawska τόνισε ότι είναι αδύνατον για τους χρήστες να γνωρίζουν ποιοι εκτυπωτές εκπέμπουν υψηλά επίπεδα τέτοιων σωματιδίων.

«Η κινητήριος δύναμη είναι η θερμοκρασία του συστήματος,» αναφέρει.

Συμβούλεψε τους εργαζόμενους σε γραφεία να κάθονται όσο το δυνατόν πιο μακριά από εκτυπωτές λέιζερ και να βεβαιώνονται ότι τα μηχανήματα αερίζονται καλά.

Γονίδιο θα επιτρέπει να ξαναβγάζουμε… δόντια και ενήλικες !

Οι ημέρες του τροχού και των εμφυτευμάτων ίσως και να είναι μετρημένες, αφού επιστήμονες στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ των οποίων και η, ελληνικής καταγωγής, δρ. Χρύσα Κιούση ανακάλυψαν γονίδιο που θα μας βοηθά να ξαναβγάζουμε γερά δόντια. Ειδικοί από το «Oregon State University» ανακάλυψαν ποιο γονίδιο ελέγχει την ανάπτυξη του σμάλτου, το σκληρό εξωτερικό στρώμα των δοντιών, το οποίο χάνεται όταν τα δόντια χαλάσουν.

Οι επιστήμονες το εντόπισαν όταν είδαν ότι ορισμένα ποντίκια γεννιούνται με δόντια δίχως σμάλτο.

Τα πειράματα έδειξαν ότι το γονίδιο "Ctip2" έχει ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα και στην ανάπτυξη του δέρματος και των νεύρων. Τώρα, η έρευνα της δόκτορος Κιούση και των συνεργατών της δείχνει ότι εμπλέκεται και στη δημιουργία του σμάλτου, γεγονός που θα μπορούσε μελλοντικά να μας απαλλάξει από τα σφραγίσματα.

Στα πειράματά της, η δρ. Κιούση παρήγαγε ποντίκια γενετικά τροποποιημένα, έτσι ώστε να μη διαθέτουν το γονίδιο. Τα τρωκτικά γεννήθηκαν με υποτυπώδη δόντια, τα οποία ήταν έτοιμα να σκάσουν, αλλά δεν είχαν αρκετό σμάλτο.

«Δεν είναι ασυνήθιστο για ένα γονίδιο να έχει πολλαπλές ιδιότητες, αλλά προηγουμένως δεν γνωρίζαμε ότι ήταν υπεύθυνο και για την παραγωγή σμάλτου.

Η έρευνα της δόκτορος Κιούση μπορεί στο μέλλον να έχει σαρωτικές επιπτώσεις για την ανθρώπινη υγεία.

Αν συνδυαστεί με την τεχνολογία των εμβρυϊκών κυττάρων, κάποια ημέρα, οι ενήλικες θα μπορούν να ξαναβγάζουν δόντια όταν τα χρειάζονται.

Χρειάζεται πολύς χρόνος ακόμη για να γίνει αυτό πραγματικότητα, αλλά θα δώσει λύσεις. Θα φέρει μια νέα προσέγγιση στην οδοντιατρική» εξήγησε η νεαρή ερευνήτρια.

Το 2005 έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο ανακάλυψε ότι το 5% των ασθενών έχει μεγάλη φοβία για τον οδοντογιατρό και το αίσθημα αυτό, το περνούν συνήθως, οι γονείς στα παιδιά τους.

από την ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ